หน้า: [1] 2
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: อยู่คนเดียวให้ได้ บทความให้กำลังใจ  (อ่าน 44353 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
เอก ชมไทย
Moderator
เริ่มเที่ยวเป็นชีวิตจิตใจ
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 2522


เที่ยวเมืองไทย ไม่ใช่หน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง

chomthaidd@hotmail.com
เว็บไซต์ อีเมล์
« เมื่อ: ธันวาคม 17, 2008, 04:53:25 pm »



อยู่คนเดียวให้ได้

<a href="http://media.imeem.com/m/TNyeXyuqMZ/aus=false/" target="_blank">http://media.imeem.com/m/TNyeXyuqMZ/aus=false/</a>

ความรักที่คุณเพาะบ่มมานานจนได้ที่

จนคุณเองคิดว่านี่แหละคือ...รักแท้

บางทีไม่อาจเป็นอย่างที่คุณคิด

......................

คุณจำความรู้สึกของกอดแรกได้ไหม

มันอบอุ่นจนคุณเองก็บอกไม่ถูก

มันเป็นกอดแรกเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ร่วมกัน

นั่นหมายความว่าคุณกับเขา...ได้ให้สัญญาร่วมกัน

.......................

คุณเคยคิดไหมว่าวันหนึ่ง สัญญาที่ให้ไว้ซึ่งกัน

ต้องกลับกลายเป็นโมฆะ

เพียงเพราะว่าใครคนหนึ่งผิดกติกา

โดยยกเหตุผลไม่ดีต่างๆนานา มาต่อว่าคุณ

คุณไม่ต้องแปลกใจ

เพราะนั่นคือกลไกของธรรมชาติ

ที่ถูกเขาสร้างขึ้นมา...เพื่อที่จะบอกลาคุณ

........................

คุณอาจโอบกอดเขาไว้

และใช้สายตาคู่นั้นเว้าวอน

มันเป็นสายตาอบอุ่นคู่เดิมเมื่อแรกพบ

ที่คุณเคยมองเขาและเขาก็มองตอบคุณ

ด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกัน

หากวันนี้สายตาเย็นชาคู่นั้นของเขา

ไม่อาจแม้แต่จะเหลือบมองสายตาเว้าวอนคู่นี้ของคุณ

.......................

กติกากำหนดเกมส์ได้

แต่กำหนดใจคนไม่ได้

คุณต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น

คุณอาจจะเจ็บตรงก้อนเนื้อที่ในอกซ้าย

แน่นอนไม่มียาชนิดใดรักษาได้

เวลาเท่านั้นที่จะช่วยปฐมพยาบาลคุณ

........................

หากคุณเคยโอบกอดเขาครั้งสุดท้าย...ของการจากลา

คุณจำความรู้สึกของกอดครั้งนั้นได้ไหม

คุณจะรู้สึกแตกต่างจากกอดแรกโดยสิ้นเชิง

จนคุณเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

มันเป็นกอดสุดท้ายเพื่อที่จะต้องไปจากกัน

นั่นหมายความว่าคุณกับเขาได้ล้มเลิกสัญญาต่อกันแล้ว

....................

คุณอาจกำลังเคว้งคว้าง เจ็บปวด...และเปล่าดาย

คุณกำลังต้องการใครสักคน อยู่เคียงข้างคุณทุกเวลา

นั่นเพราะว่าคุณไม่อยากอยู่คนเดียว

เพราะเวลาที่คุณอยู่กับตัวเองเมื่อไหร่

คุณจะพบกับภาพความทรงจำเก่าๆ

ของคุณและเขาที่เคยมีต่อกัน

มันย้อนเข้ามาทักทายทุกครั้งในความนึกคิด

เหมือนหนังม้วนเก่าที่คุณไม่อยากดู...แต่ก็ต้องทนดู

เพราะมันจะฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บางทีคุณอยากหาหนังเรื่องใหม่มาอัดซ้ำ

แต่คุณก็ทำไม่ได้

บางทีคุณอยากปิดมัน

แต่คุณก็ทำไม่ได้

เพราะหนังเรื่องนี้ดูด้วยหัวใจ...ไม่ใช่ดวงตา

ยิ่งวนเวียนฉายหลายรอบเท่าไหร่

คุณยิ่งเจ็บช้ำมากเท่านั้น

....................

คุณต้องอยู่คนเดียวให้ได้

ในเมื่อครั้งก่อนคุณยังไม่เจอเขา

คุณก็เคยอยู่มาแล้ว

จะอยู่คนเดียวอีกสักครั้งก็ไม่เห็นเป็นไร

คุณยังมีพ่อ มีแม่ พี่น้อง และเพื่อนดีๆอีกหลายคน

ที่คุณรักแล้วเขาก็รักคุณ

เวลาที่คุณรู้สึกเหงา จงนึกถึงพวกเขา

เพราะนั่นคือยาบรรเทาความเจ็บปวดของคุณ

.........................

คุณต้องอยู่คนเดียวให้ได้

เพราะชีวิตคุณ...เป็นของคุณ

อย่าให้ใครบางคนในใจ

ที่เคยทำร้ายคุณ...มาทำลายความเป็นคุณ

จงยิ้มสู้ทั้งๆที่รู้ว่ามันยาก

แต่คุณก็ต้องทำ

ยิ่งคุณเข้มแข็งเร็วเท่าไหร่

แผลที่อยู่ในอกซ้าย...ก็จะหายเร็วเท่านั้น

......จบ......
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มีนาคม 31, 2009, 08:31:26 am โดย เอก ชมไทย » บันทึกการเข้า


อัพเดททุกข่าวสารการท่องเที่ยว  ชวนไปเที่ยวกับชมไทย
http://www.chomthai.com/
Nu-vee
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #1 เมื่อ: ธันวาคม 17, 2008, 07:15:32 pm »

เศร้าจังค่ะ  แต่มันคือความเป็นจริง  คนเราเจอเหตุการณ์มาต่างกัน

ประสบการณ์จะสอนให้เราเลือก ซึ่งก็มี

"สิ้นสุดด้วยความเจ็บปวด  หรือจะเจ็บปวดแบบไม่สิ้นสุด"

และเมื่อคิดได้ก็จำไว้ว่ามีความเป็นจริง อีกข้อหนึ่ง.............

ต่อให้เราอยู่คนเดียวได้  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะอยู่คนเดียวบนโลก

ยังมีพ่อ  แม่  และเพื่อน ๆ ที่รักเราโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

เสียใจก็ย้อน ไปหาพวกเขานะ  +++++++++

บันทึกการเข้า
OmO
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 20



« ตอบ #2 เมื่อ: ธันวาคม 23, 2008, 03:45:24 pm »

เศร้าจังเลยค่ะ พี่เอก

แต่การที่เคยมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ จนเกิดเป็นการเคยชิน

มาวันนึง อาจไม่มีเค้าอยู่ด้วย

ในช่วงเวลาแรกอาจจะรู้สึกแย่ จนจะอยู่ไม่ได้

แต่พอเวลาผ่านไป ทุกอย่างจะดีขึ้น

ถือว่าเรื่องราวที่ผ่านมาเป็นบทเรียนชีวิต ที่ผ่านมา เพื่อให้โตขึ้น

และเข้มแข็งขึ้น ถ้าผ่านไปไม่ได้ ก็มีแต่ฝันร้ายในชีวิต


ในเมื่อรักคนอีกคนนึงมาก  ก้ออย่าลืมที่จะรักตัวเองให้มากกว่าเค้า
เพราะวันนึงถ้าขาดเค้าไป อย่างน้อย...เราก็จะลุกขึ้นใหม่ได้-ด้วยความเข้มแข็ง


และอย่าลืม รักครอบครัวให้มากๆ เพราะเค้าจะอยู่เป็นเพื่อนเราตลอด
ไม่ว่า เศร้า เหงา ทุกข์ และสุข

คนในครอบครัว จะอยู่ข้างๆ และให้กำลังใจเราเสมอ


ยิ้มเข้าไว้...สู้ๆๆๆๆๆๆ( กำลังใจคนรอบข้างยังมีให้เสมอ ) ยิงฟันยิ้ม
บันทึกการเข้า

ท้อได้...และก็ลุกขึ้นสู้ใหม่ได้เสมอ//เย้ๆ
Happy morning
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 3

การท่องเที่ยวเป็นการกำจัดอวิชา

zbjung_oa@hotmail.com
อีเมล์
« ตอบ #3 เมื่อ: ธันวาคม 23, 2008, 06:31:30 pm »

นั่นสินะคะ ก่อนหน้านั้นก็อยู่ได้ ตัวคนเดียว วันนี้ก็ต้องอยู่ให้ไหว

เวลาใช้หัวใจดูหนังม้วนเดิมๆเนี่ยทรมานสุดๆเลยนะคะ ต่อให้อยากปิดหนังเรื่องนั้นยังไงก้อปิดไม่ได้

เจ็บจนต้องกลั้นน้ำตา จนมันหยุดไหลไปเองละคะ ถึงอยากร้องให้น้ำตามันก็อยู่ลึกเกินจะขุดมาใช้ละ

หลังยาเวลาออกฤทธิ์ ชีวิตใหม่ก็ฟื้นคืน


หวังว่าคนที่เคยถูกอาการเดียวกันรุมเร้าจะดีขึ้นเร็วๆนะคะ

กินยาเวลา หลังอาหาร 3 มื้อเดี๋ยวก้อหายค่ะ
บันทึกการเข้า
TonKlongwan
Administrator
เริ่มเที่ยวเป็นชีวิตจิตใจ
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 904


i-T@nK|ongWan สักวันฉันจะดีพอ

aromyens@hotmail.com
เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #4 เมื่อ: มกราคม 05, 2009, 12:08:01 pm »

ขอบคุณพี่เอก สำหรับบทความดีๆ
ของคุณ วี ที่ขุดเอามาให้อ่าน
บันทึกการเข้า

สักวันฉันจะดีพอ

@My Web
ท่องเที่ยวประจวบ >> http://www.prachuaptravel.com
http://storyton.multiply.com
http://facebook/iTonKlongwan

@My E-mail
aromyens@hotmail.com
aromyens@gmail.com

@ส่งโปสการ์ดมาได้ที่
108/10  ซอยริมคลองประปาสามเสน  แขวงสามเสนใน  เขตพญาไท  กรุงเทพ 104
nantanatnida
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #5 เมื่อ: มกราคม 05, 2009, 02:15:37 pm »

มีอยู่กลอนหนึ่ง แต่งตอนอยู่ต่างบ้านต่างเมืองและท้อแท้ (เพราะฉะนั้นเกินสิบปี)

...ถ้าจะแพ้อย่าอ่อนแอให้ใครเห็น
ถ้าอยากเป็นคนเข้มแข็งต้องแกร่งไว้
ถ้าอยากร้องก็ร้องให้หนำใจ
แต่ขอให้ได้อะไรจากน้ำตา....

เคยออกช่วงคำคมช่องสามปีแรกมาแล้วนา

บางทีเราก็ต้องถอดหน้ากากออกมาเป็นตัวเองที่อ่อนแอ  แต่เราจะเข้มแข็งและผ่านมันไปได้
บันทึกการเข้า
ฤดูปาย @ Vacation
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 38


6388890 inlove_pai@hotmail.com
เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #6 เมื่อ: มกราคม 05, 2009, 07:19:55 pm »

คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง
คงมีใครซักคนรออยู่ ตรงนั้น
คงมีความหมายใดซ้อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน
คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ

เจ็บมาแล้วตั้งกี่ครั้ง เมื่อความหลังพังทลาย

จะมีใครที่เป็นคนสุดท้ายเธอคนนั้นอยู่แห่งไหน
จะไกลแสนไกลเท่าไหร่ก็จะไปที่ดินแดนแห่งนั้น
จะขอเอาคำว่ารัก ทุกคำที่ฉันได้เคยเอ่ย
จะขอมันคืนจากใครที่เคยผ่านเข้ามา
จะขอรวมคำว่ารักเหล่านี้ ทวีความหมายและคุณค่า
จะขอเอามามอบไว้ให้เธอผู้เดียว

**ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ หรือขุนเขาทะเลทรายไกลเท่าไหร่จะไปให้ถึง
(*)ข้ามขอบฟ้าหรือขุนเขา ข้ามแผ่นน้ำทะเลกว้างใหญ่แต่ฉันจะไปหาเธอ
(**)คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง
บันทึกการเข้า

เย็นกาย ร้อนใจ หนาวจิต เจอกันได้ทุกเวลา ณ ฤดูปาย...
กวา...
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1


อีเมล์
« ตอบ #7 เมื่อ: มกราคม 05, 2009, 09:21:15 pm »

เป็นสมาชิกใหม่

เพิ่งได้เข้ามาอ่าน...เศร้าเลยค่ะ

เป็นสิ่งที่กำลังเผชิญ และต่อสู้กับมันอยู่อย่างโดดเดี่ยว

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ จะได้กลายเป็นคนเดิม...T T
บันทึกการเข้า
amazingetum
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 47


สันดานกับหน้าตา....เหมือนกัน!!!

paksa_watu@hotmail.com
« ตอบ #8 เมื่อ: มกราคม 05, 2009, 11:25:58 pm »

คนคือคน
คนมีความหมายเป็นสัตว์สังคม
มีเพื่อน พ่อ แม่ พี่น้อง และใครรายล้อม
เพียงแต่คนพยายามอยู่เพื่อตัวเองเท่านั้น
เกิดคนเดียว เจ็บป่วยก็คนเดียว ตายไปก็ไปคนเดียว

เราสร้างภาพลวงตาขึ้นมา
ชีวิตจะต้องมีใคร หรือปัจจัย4
เพื่อสนองความเป็นมนุษย์ของตัวตน
แต่หาลืมไปว่า
สิ่งที่ขวนขวายหา
มันคือภาพลวงตาที่จับต้องได้
ในวันเวลาที่มีลมหายใจ
และมันคือสิ่งที่จำเป็น
แต่กระนั้นอย่าลืม
เราโดดเดี่ยวตั้งแต่ลืมตาอ้าปากยันแก่เฒ่าตายห่า
ชีวิตเราของเรา

หรือว่าเราสร้างสมมุติให้กับชีวิตมากไป
เจตนาจะมีีชีวิตให้มีความหมายกับอะไรและต่อใคร
คงจะเป็นอย่างนั้น เช่นนั้น
เพราะเราสร้างกฎเกณฑ์ขึ้นมา
เพื่อให้ความโดดเดี่ยวเป็นเพียงแผลเป็นที่รอวันรอยจาง
โดยหารู้ตัวไม่ว่า นั่นเราหลอกตัวเองหรือเปล่า
หรือเราหลอกตัวเองมาตลอดที่มีลมหายใจ

ชินกับมันซะ
ชีวิตเราไม่ได้มีใคร 24 ชั่วโมงเหมือนเซเว่นท์
แต่เรามี 24 ชั่วโมงเท่ากันกับคนบนโลกใบห่วย
เรายังต้องคล้อยตามสังคม
เรายังต้องรักใคร
เราต้องมีปัจจัย 4
นี่แหละที่ทำให้เรามีชีวิตได้บนโลก
โดยที่มันจะทำให้เราโกหกตัวเอง
ว่าลืมความโดดเดี่ยวได้

ผลสุดท้าย...บั้นปลาย
ชีวิตมันก็ต้องโดดเดี่ยวอีกคราไม่ใช่หรือ

อย่าทุกข์ให้มาก
ปล่อยวางกับชีวิต
อยู่กับตัวเอง อยู่กับหัวใจ
ใช้มันให้คุ้มในวันที่ไม่มีใครบงการ

ความนี้ผมเขียนบอกให้ต้น คลองวาฬพินิจ
ในวันที่มันคิดว่าโดดเดี่ยว
ความของผมอาจเป็นประโยชน์กับใครได้บ้าง
แม้เพียงน้อยนิด ผมก็ดีใจนะ
คุณไม่ได้อยู้คนเดียวบนโลกใบห่วย ใบระยำใบนี้หรอก

บุญรักษา
บันทึกการเข้า

ชีวิตคุณของคุณ
ลมหายใจคุณพ่นออกมาเอง
ไม่ได้พึ่งจมูกคนอื่น
เพราะฉะนั้น...
ชีวิตเลือกเองได้ จะทำห่าอะไรตามใจ
ไม่ต้องให้ใครแมร่งมา...บัญชา

บุญรักษา
TonKlongwan
Administrator
เริ่มเที่ยวเป็นชีวิตจิตใจ
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 904


i-T@nK|ongWan สักวันฉันจะดีพอ

aromyens@hotmail.com
เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #9 เมื่อ: มกราคม 06, 2009, 08:50:17 am »

เฮ้อ จากบทความดีๆ ที่เป็นกำลังให้หลายๆคน
แต่วันนี้ กลับต้องมานั่งอ่าน
เพื่อเป็นกำลังใจ ให้ตัวเอง

ขอบคุณทุกท่านที่บังเอิญ หรือ ตั้งใจมาแสดงความคิดเห็น
แต่เรื่องที่ทุกท่านเขียนมา มันเข้ากับเหตุการณ์ซะจริง

คนเรามันต้องอยู่คนเดียวให้ได้ แต่เราคงจะไม่โดดเดี่ยว
พ่อแม่ พี่น้อง คนรู้จัก และเพื่อนยังคงรายรอบเรา
กำลังใจที่เราต้องการ ที่เราหมดไป
อาจจะเป็นเพียงว่า เรายึดติดจากคนแค่คนเดียว
โดยที่ไม่มองจากสิ่งรอบตัว

ทุกครั้งรู้สึกโดดเดี่ยว ทำไมเราถึงมองไม่เห็นใคร
เพื่อนๆที่อยู่รอบข้าง เขาไม่ใช่เหรอ ที่ทำให้เรา
ลืมความทุกข์ สร้างความบรรเทิง

ต่อไปนี้ ต้องหัดอยู่คนเดียวให้ได้ โดยไม่รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวอีกต่อไป
เรื่องที่จบลง เหมือนชีวิตได้หยุดไปด้วย
มันใช่เหรอ แค่นี้ ท้อได้ขนาดนี้
อ่อนแอ เสียใจ ฟูมฟาย มันจะมีอะไรดีขึ้นมา

ยังน้อยน่าจะภูมิใจกะเวลาที่ผ่านมา
ถึงแม้จะเป็นเวลาแค่สั้นๆ
แต่ทุกวินาทีมันเป็นความทรงจำที่แสนยิ่งใหญ่
แค่นี้ก็น่าจะมีค่าที่สุดในความทรงจำต่อไป

ก่อนจบเอาเพลงที่ชอบฟัง แต่วันนี้มันคือชีวิตเรา

กวีบทเก่า
แต่ก่อนทุกครั้งทีไร ได้อ่านได้เห็นในบทกวี
แค่อ่านแล้วทิ้งมันไป ไม่เคยใยดีไม่ซึ้งชวนฝัน

ใจความนั้นก็มีแต่เรื่องเก่า คือความรักที่กลายเป็นเศร้า

อ่านไปก็งั้นๆ เรื่องราวที่ซ้ำๆ อ่านไปยังขำซ้ำเติมเรื่องเก่า
ต้องมีคนสมหวัง ต้องมีคนชอกช้ำ ไม่จำไม่ซึ้งไม่เกี่ยวกับเรา

จนวันที่เขาลืมเรา จู่ๆความเหงาก็เกิดมี
กลับเกิดลึกซึ้งในบทกวี ได้อ่านอีกทีน้ำตาจะไหล

ใจความนั้นก็มีแต่เรื่องเก่า คือความรักที่กลายเป็นเศร้า

อ่านไปอย่างช้าๆ เรื่องราวคนช้ำๆ (แต่มันไม่ขำเพราะเป็นตัวเรา/ให้มันตอกย้ำซ้ำเติมใจเรา)
ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้ง กับความผิดหวัง ต้องเจ็บต้องเหงา

เก็บความหมายทุกตอน เก็บอักษรทุกตัว อยู่ในหัวใจเราเข้าไปข้างใน
ให้มันช้ำไปอีก ให้มันช้ำเข้าไป ให้มันสาแก่ใจ ให้ช้ำกว่านี้

อ่านไปอย่างช้าๆ เรื่องราวคนช้ำๆ (แต่มันไม่ขำเพราะเป็นตัวเรา/ให้มันตอกย้ำซ้ำเติมใจเรา)
ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้ง กับความผิดหวัง ต้องเจ็บต้องเหงา

อ่านไปอย่างช้าๆ เรื่องราวคนช้ำๆ (แต่มันไม่ขำเพราะเป็นตัวเรา/ให้มันตอกย้ำซ้ำเติมใจเรา)
ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้ง กับความผิดหวัง ต้องเจ็บต้องเหงา

ต้องเจ็บต้องช้ำเป็นอย่างตัวเรา
บันทึกการเข้า

สักวันฉันจะดีพอ

@My Web
ท่องเที่ยวประจวบ >> http://www.prachuaptravel.com
http://storyton.multiply.com
http://facebook/iTonKlongwan

@My E-mail
aromyens@hotmail.com
aromyens@gmail.com

@ส่งโปสการ์ดมาได้ที่
108/10  ซอยริมคลองประปาสามเสน  แขวงสามเสนใน  เขตพญาไท  กรุงเทพ 104
notepe58
เริ่มเที่ยวมาสักพัก
**
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 86



อีเมล์
« ตอบ #10 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 03, 2009, 08:34:22 pm »

ได้อ่านข้อความนี้ ในยามที่หัวใจ อ่อนแอ  แล้ว......

ชีวิตต้องมีพรุ่งนี้เสมอ นะ



บันทึกการเข้า
ployka
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 21



อีเมล์
« ตอบ #11 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 20, 2009, 12:49:19 pm »

มีรักที่ไหนมีทุกข์ที่นั่น แต่น้อยนักที่ปุถุชนอย่างเราจะเข้าใจได้
หากพิจารณาให้ดีในความเป็นตัวตน กู ของกู อุปทานที่สร้างขึ้นมา
จะเห็นได้ว่าไม่มีอะไรน่าเอา ไม่มีอะไรอยากเป็น



คู่มือมนุษย์
บันทึกการเข้า
FirstZa
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 11


first_2524@hotmail.com firstza@ymail.com
อีเมล์
« ตอบ #12 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 20, 2009, 03:50:48 pm »

ชีวิตแค่โดนทำร้าย แต่ที่สุดก็ไม่โดนทำลาย บอกตัวเองว่าถึงยังฉันยังคงอยู่
บันทึกการเข้า

ถ้าเดินตามรอยเท้าคนอื่น ก็ไม่มีรอยเท้าเป็นของตนเอง
 To dare is to lose one's footing momentarily. Not to dare is to lose
 oneself.
  "มูลเรลสตรอด"
aumsiriraj
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 3


อีเมล์
« ตอบ #13 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 20, 2009, 06:27:34 pm »

เศร้าดีจัง  นะคะพี่เอก

บันทึกการเข้า
Beyond free
เริ่มเที่ยว
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 26


« ตอบ #14 เมื่อ: มีนาคม 29, 2009, 01:00:36 pm »

ลืม  :

อยากจะลืม เรื่องราววุ่นวายชีวิต
เรื่องราวที่ยังวนเวียนทำให้คิด ถึงวันนั้นยังไม่จางไป

คงไม่นานถ้าหากเราไม่คิดถึงใครๆ เราก็คงจะลืมมัน
เพียงนิดเดียวถ้าหากเราไม่ต้องพบเจออะไร ที่มันผูกมันพันกัน

มันคงไม่ยากเย็นเท่าไรถ้าวันนี้ไม่มีเขา
และคงไม่ยากเย็นอะไร ถ้าพรุ่งนี้มีเพียงเรา..คนเดียว
ไม่ต้องไปสนใจ มันก็แค่เรื่องเมื่อวาน

อยากจะลืม ใครสักคนที่ทำให้เราเหงา
ใครสักคนที่ยังคงทำให้เราเศร้า แม้วันนี้ยังคงเสียใจ
บันทึกการเข้า

เปลี่ยน อนาคต ด้วยปัจจุบัน
หน้า: [1] 2
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: